Medewerkers in buurtsupers maken het verschil

Nieuws

Al 55 jaar staat Christiane Goossens (76) - ‘madame Goossens’ voor collega’s en klanten - in Aalst achter de supermarktkassa. Het is voor medewerkers zoals Christiane, dat Buurtsuper.be dit jaar het personeel centraal zet tijdens haar imagocampagne.

In het kader van de campagne zullen dan ook opnieuw zes nieuwe Super Teams worden verkozen. “Winkelpersoneel wordt maatschappelijk gezien helaas niet altijd naar waarde geschat. Met deze verkiezingen willen we daar verandering in brengen. De medewerkers in buurtsupers zijn niet altijd hoog gediplomeerd, maar wel échte doeners. Het zijn zij die in de toekomst, en met de opkomst van e-commerce, voor onze leden het verschil kunnen en zullen maken”, aldus Luc Ardies.

Meer info over de verkiezingen van de Super Teams via de campagnewebsite www.superbuurt.be

Christiane Goossens heeft zich in haar 55 jaar dienst nog geen enkele dag ziek gemeld. Luc Ardies, directeur van Buurtsuper.be, ging graag langs in de Carrefour Market in Aalst om haar, samen met de zaakvoerder en personeel, uitgebreid in de bloemetjes te zetten. Ook het Laatste Nieuws kwam langs en schreef een uitgebreid artikel over deze uitzonderlijke dame.

Lees hieronder het artikel uit het Laatste Nieuws:

Al 55 jaar staat Christiane (76) aan supermarktband

Al 55 jaar staat Christiane Goossens (76) - ‘madame Goossens’ voor collega’s en klanten - in Aalst achter de supermarktkassa. Maar zelfs nu de prijzen elke dag veranderen en al duizenden klanten passeerden, denkt de vrouw nog lang niet aan stoppen. “Of ze nu voor één of honderd euro komen, klantvriendelijkheid staat altijd bovenaan. En dat uw kassa klopt, dat ook.”

Spreek de woorden ‘stoppen met werken’ uit en de Aalsterse Christiane valt volledig uit de lucht. “Oei, nee! Nooit heb ik daaraan gedacht. Ik ga niet met pensioen. Dat ik al 55 jaar in dienst ben, geloof ik zelfs niet. Mijn dochter zegt altijd: mama, gij sterft aan uw kassa. Dus zullen we uw urne daar zetten. Dan kunnen klanten er een centje in steken. (lacht)” Haar Aalsters accent is even sappig als de nectarines die voor haar op de band passeren. Christiane staat al 55 jaar achter de kassa in de Carrefour Market in Aalst - al heette die vroeger GB en nog veel vroeger Unic. Intussen is ze halftijds aan de slag.

Amper 15 werknemers in zelfstandige buurtsupermarkten in ons land zijn, net als Christiane, boven de 70. Ze was net geen 22 toen ze in 1964 voltijds aan de slag ging in de Unic, toen op de Markt van Aalst. Ze had niet gestudeerd en werkte gewoon thuis, in de winkel van haar ouders. “Op een dag stapte een vertegenwoordiger binnen”, vertelt ze. “Of ik niet in de supermarkt wilde gaan werken. Awel, dat wilde ik nu eens écht.

Dus moest ik mij gaan ‘presenteren’. Zaakvoerder De Bolle vroeg meteen of ik zaterdag kon beginnen. Ik heb mij eerst 14 dagen ingewerkt, aan de pantoffels. Daarna ben ik naar de kassa gegaan. En behalve toen ik verantwoordelijk was voor de voeding tijdens mijn zwangerschap, ben ik daar nooit meer weggegaan. Niet om te stoefen, maar ik kom nog elke dag met evenveel plezier werken als die eerste.” 55 jaar geleden begon Christiane aan een loon van 4.260 frank per maand (100 euro). “Het was werken en sparen. De grote praal is nooit voor mij geweest.”

Gebroken arm
Gisteren werd Christiane gehuldigd door Buurtsuper.be, de organisatie binnen Unizo voor zelfstandige supermarkten, en haar werkgever. Ze wordt zelfs het boegbeeld van een nieuwe campagne die op zoek gaat naar het beste buurtsuperteam. Want hier in de Carrefour weten waarom ze Christiane elke dag zo graag zien komen: haar kassa klopt altijd. En geen dag meldt Christiane zich ziek. “Uren en uren moest mijn man vroeger op mij wachten. Ik bleef altijd tot de laatste en rekende nooit een overuur aan. We zijn zelfs eens in het midden van de nacht teruggereden, omdat ik vergeten was de poort te sluiten.”

Ooit kwam ze zelfs met een gebroken arm werken. “Een tijd geleden ben ik aan mijn been geopereerd. Drie weken moest ik thuisblijven. Dus heb ik maar gezegd dat ze daarvoor mijn congé moesten gebruiken. Ah ja, anders gebruik ik mijn verlof niet op, want wat moet ik thuis alleen doen?” Christiane is al 18 jaar weduwe en haar moeder, die 35 jaar bij haar inwoonde, overleed vorig jaar. “Ook al was ze dement en blind, ik kon tenminste met haar praten.”

Bende van Nijvel
Christiane zag “een dictionnaire” aan collega’s komen en gaan - “tegen dat ze opgeleid zijn, vertrekken ze alweer” - draafde op tijdens Aalst Carnaval omdat een ruit ingeslagen was, en maakte de tijd mee van de bende van Nijvel. 

De stiel en de klanten: die veranderden wel wat. “Er werd nogal gewerkt toen ik begon, hoor. Twee andere kassiersters en ik waren bijzonder hevig. We begonnen een half uur vroeger om aan het einde van de dag toch maar het meeste geld in onze kassa te hebben. Ze zouden ogen trekken, nu. Wie 100.000 frank in zijn kassa had én de kassa klopte, kreeg een premie van 20 frank. Dus als ik een klant met een grote kar zag afkomen, moest ik die hebben!”

Een klapke doen
“De competitie van toen is verdwenen, en toch is het jachtiger”, gaat Christiane verder. “Het moet vooruitgaan aan de kassa. Jarenlang bleven de prijzen hetzelfde en kende ik alle producten uit mijn hoofd. Nu veranderen er elke dag tientallen producten van prijs. Plots kwamen ook al die vegetarische en bioproducten in het gamma. Ook de klant veranderde: die let meer op zijn portemonnee. Het leven is duurder geworden, hé. En ze werden moeilijker. Ze klagen zo gemakkelijk.

De tijd dat ge een klapke kon doen, is gepasseerd. Maar niet één keer heb ik ambras moeten maken. Of ze nu voor één of honderd euro komen: klantvriendelijkheid staat ver bovenaan. En dat uw kassa klopt, dat ook. Sommige klanten zijn daarom zo aan mij gehecht. Mocht de kassa toch ooit eens vijf frank verschillen, ik zou mij heel de avond afvragen waar ik een misser gemaakt zou kunnen hebben.”

Punctualiteit en soms nog wat lichte stress: het zal er niet meer uitgaan bij ‘madame Goossens’, een naam die Christiane overigens te danken heeft aan haar tijd in een filiaal op de markt, waar het cliënteel voornamelijk uit dokters en advocaten bestond. “Ach, ze mogen me noemen hoe ze willen. Waar is de tijd? Als ik ooit nog één traan zou laten in mijn leven, is dat wanneer ik hier zal moeten stoppen.”

Bron: Het Laatste Nieuws, 12 september 2019
Celien Moors & Lieve Van Bastelaere 

Lees ook ›› Alle nieuwsartikels (1768)

50-plussers leveren maaltijdboxen

Nieuws

Het Gentse maaltijdbox-bedrijf Foodbag lanceert een koerierdienst die een 85-tal 50-plussers en gepensioneerden zal inschakelen. Die zullen tewerkgesteld worden met een flexi-job om ingrediënten aan huis te brengen.
Lees meer ››